Niki's dagelijkse dingen

  07-06-08

En toen stond de wereld stil.

Erik, mijn lieffie, mijn lieve lief, papa van Ons Meisje is op 5-6-08 door een eenzijdig ongeval overleden.
We waren op de top, het geluk was ultiem,  zijn gezondheid blijkbaar nihil.
Door het falen van zijn van lichaam heeft hij de boom geraakt.

De laatste momenten waren het perfecte geluk en samenzijn van Papa, Roos en mij.

Het is nu stil, alles draait door en ook niet.

Op de 11e juni heb ik van Papa Erik na 11 jaar samen zijn, met ons meisje Roos geboren op de 11e van de 11e, afscheid genomen van zijn lichamelijke aardse leven.

Ik voel me nu sterk, Roos is zo lief.
Het is en blijft onbeschrijfelijk, Er zijn geen woorden voor...

Hou van elkaar, en geef elkaar een knuffel.

04 februari 2007

"Zullen we een feest geven als we 12,5 jaar samenzijn?"

   

"Dan kunnen we net zo goed gaan trouwen..."

   

      

Belgische Keizer,  ons 10 jarige jubileum.

Hej...

Hej Lief... ik mis je. Maar ik ben ook zo trots op je... De blauwe vlinder komt eindelijk! Eind augustus wordt hij gezet.

Het 1e jaar rond is al weer een tijdje voorbij. De hectiek in de familie blijft, nu zitten we weer in een erg spannende tijd. Zonder jou, maar ook dan draait de wereld blijkbaar gewoon door. En ach, je woont in ons hart en zit bij ons allemaal in ons hoofd. Dus eigenlijk maak je het toch wel mee op een of andere manier.

Roos heeft vandaag meerdere keren naar je geroepen. Zij weet t zeker, haar papa is bij haar. Ze herkent je op foto's en wil soms graag alle verhalen horen van de foto's die op haar kamertje hangen...

Pff, its a mad world. de laatste dagen heb ik een zin uit een van de films van James Dean in mijn hoofd " "The world is up side down and turning back again!"

Heb ik vandaag al gezegd dat ik van je hou?

05-06-08 / 05-06-09

Liefde en geluk

De lente is duidelijk aanwezig.

Veel mensen om mij heen zijn bevangen door de lente! Nieuwe relaties ontpoppen zich, weekeindjes weg met de nieuwe liefde zijn gepland, huwelijken worden aangekondigd, zwangerschappen zijn ontstaan. En ja, het is inderdaad allemaal in meervoud om mij heen.

En bij mij... bij mij blijft het stil. En dat voel kut!

Ik wil dat ook! Ik wil ook weer gelukkig zijn, verliefd zijn en een gelukkige toekomst kunnen zien!

Jij mag mij altijd bellen... deel 2

Je mag me altijd bellen als er iets is....

Een zin die ik veel gehoord heb. En als er wat is... tja wie bel je dan?

"Tja, wie bel je. Nou, niet dus. 'Gewoon' janken, fotos kijken, wijn opmaken, bed induiken. ..."

Dat was t begin van mijn smsje naar een lief Dinnetje midden in de nacht... Een uurtje later, ze was inmiddels aangekomen in de volgende kroeg belde ze me. Hummm neej, dat was inderdaad niet mijn bedoeling. En nee, ik wilde ook niet meer naar de kroeg komen met dikke rode ogen. Trouwens ik was al uitgekleed en had geen zin om me weer aan te kleden en in mijn ... in de kroeg staan leek mij ook geen goed idee. Erg lief dat ze belde maar ik wilde toch weer alleen zielig zijn. We eindigden met "het komt allemaal weer goed... ooit..."

Ja, haar kan ik inderdaad 's nachts uit haar bed bellen en ze zou nog komen ook.... Maar ja, zeg nou eerlijk. De meeste mensen bel je niet op. Laat op de avond doe je dat niet. Dat zijn namelijk geen tijden om te bellen. En zij moeten namelijk ook weer aan het werk de volgende ochtend. Wonen niet in de buurt, of....

Ik zoek geen troost bij anderen. Ik laat me niet troosten. Ik los het zelf wel op! Ik ben de stoere Niki die het allemaal wel aan kan. Gek om te merken maar ik durf me er niet aan over te geven. Ik durf me niet te laten troosten. Als ik met anderen spreek, ben ik gericht op de ander. Dan zit ik in mijn hoofd, en niet in mijn gevoel. En zolang ik in mijn overleving zit kán ik me dus ook niet laten troosten.

"Denk je soms dat je Superwoman bent?!" Kreeg ik laatst als tegenvraag. Ja antwoorde ik volmondig! En ik vind dat ik het heel goed doe, dus ik mag best trots zijn op mezelf!

Maar goed dit was allemaal niet wat ik in gedachten had toen ik besloot weer eens een blogje te schrijven.

Ik moest denken aan een voorval op de parkeerplaats bij het werk...

Ik hing net met een vriendinnetje op toen een collega van me aan kwam rijden. Ik was wat lollerig omdat we de volgende dag een weekeindje weg zouden en zowel vriendinnetje als ik hadden nog helemaal niets ondernomen ter voorbereiding van het weekeindje. Het had ons allebei weer volledig overvallen dat het weekiendje weg, wat er aan zat te komen, dus al MORGEN was! PANIEK!!!!!

Maar goed, dat terzijde... Hij kwam aanrijden en we hadden het over zijn nieuwe auto. Aan zijn autosleutel hing een nieuwe foto van zijn kids. Zijn oudste is ook een meidje. Met echt, super mooie ogen, een heel mooi meisje om te zien...

"Ja.." sprak hij uit.."Daar krijg ik mijn handen nog vol aan om de jongens op afstand te houden" Naturlijk springen mijn gedachten dan meteen naar Erik, het gemis van Roos; dat ze zonder Papa op moet groeien. Maar dus ook aan het verdriet en de zware taak die ik krijg om Roos alleen op te gaan voeden... 

"Ach, weet je" sprak hij, "Als er ooit iets is... je mag me altijd bellen"

En weet je.. ik geloof hem direct voor 100%. Hij is zo'n persoon die ik ook 's nachts uit zijn bed zou kunnen bellen en dat hij er dan alles aan zal doen om me te helpen... onvoorwaardelijk, zonder dat er ook maar iets tegen over hoeft te staan. Gewoon omdat ik Niki ben en omdat je voor elkaar zorgt in de maatschappij. En het geeft troost te weten dat ik zulke collega's heb. Maar vooral dat zulke mensen dus gewoon echt bestaan en dat voelt goed!

Dan komt de vraag...

En dan komt de vraag waar ik altijd al bang voor geweest ben...

"Hoe is het met Erik..."

Tja... Daar staar je dan op de parkeerplaats in gesprek met een oude bekende.. Zij doet haar verhaal hoe het gaat en wat ze doet en dat ze nog steeds samen is...

En dan komt de tegenvraag.. Dus jij woont nu ook hier? Alles goed, nog steeds samen met Erik, hoe is t met hem... Okey, dan komen de tegenvragen....

Nou ja.. dan ratel je er wat uit, wil sterk over komen, bewust van de shock die je teweeg brengt. Zij kende Erik natuurlijk ook.  Je probeert t gesprek toch een beetje luchtig te houden. Wat tja, ik zit er ook niet op te wachten weer iemand anders te moeten troostten op de parkeerplaats. EN geloof me dat heb ik toch meerdere keren moeten doen...

En achter af, was het toch minder moeilijk om te doen dan ik dacht. Het viel me eigenlijk wel mee. Of mag ik mischien stiekum van een opluchting spreken dat ik dit moment heb gehad?! Een moment waar ik erg tegen op heb gezien, maar het wel mooi weer even door staan heb.

pffff en toch blijft het heftig zulke momenten....

Hè!

Hè Niki, dat is lang geleden!? Hoe gaat het met je?

Tja dat heb ik afgelopen weekeind vaak gehoord. Voor ik t wist antwoordde ik: "wil je de gewenste antwoorden versie of ga je voor de real life versie...."

Weer aan t werk...

Nou ja, Ik ben weer aan het opbouwen. Twee keer twee uur wel te verstaan.

Lijkt niet veel. En de laatste weken was ik ook wel langer op kantoor. Maar nu ga ik weer op lokatie werken. Dus weer opnieuw terug komen. Opnieuw veel mensen voor het eerst weer zien. Ik ging daar anderhalf jaar geleden als aanstaande mama en ik kom dus terug als weduwe.

Dat is best pittig, veel emotionele drempels zijn er weer te nemen. Voor mij, maar ook voor de mensen daar. Ach als we weer aan elkaar gewent zijn zal het vast ook wel weer gaan. En dan zal ik ook wel weer snel uren op kunnen bouwen.

Ik voelde me er wel weer thuis dus dat was fijn om te merken. Maar tja, nu wel weer even terug bij "af". Na een bezoekje van 1 uur weer helemaal stuk. Naar huis en slapen! Dat is het enige wat ik dan nog wil. Vandaag had ik een inhoudelijk afstemmingsoverleg. Na een uur kreeg ik notuelen van een vorige bijeenkomst. Ik probeerde ze te lezen. Ik zag de letters wel maar kon de woorden niet meer lezen. De informatie kwam ook echt niet meer binnen. Tijd om weer naar huis te gaan!

Na 1,5 uur weer op! Naar huis en slapen!!!

Ach ooit kom ik er wel weer.... De weg er naar toe is me alleen hobbeliger dan me lief is!

Een bijzondere ontmoeting

En dan kom je elkaar ineens tegen… Moeder en dochter.

Zus heeft broer verloren en Moeder dus haar zoon. Op dezelfde dag dat ik Erik verloor. En op dezelfde dag, zelfde tijd en zelfde plaats moesten we afscheid nemen van onze geliefden. Zij op de begraafplaats, wij in het crematorium.

~

En dan komt een paar weken later Zus stage lopen bij Roos op de groep. Als of het zo heeft moeten zijn.

~

Ik ken dochter via de crèche. Dus ja, ik ken haar maar niet zo heel erg goed.  En Moeder was voor mij een onbekende. Zij hebben een vaste plaats in mijn gedachten. Vaak op moeilijke dagen of momenten denk ik aan Dochter maar ook wel vaak aan Moeder. “Hoe zou het met haar gaan, hoe gaan zij hier mee om? Pfff zij hebben nu een moeilijke dag… Wat hebben ze door moeten maken op die 5^e juni? Wat is het verhaal?”

~

Dat is gek, Zus ken ik natuurlijk al. Moeder kende ik nog niet.  Eindelijk een gezicht erbij.  Totale vreemden voor elkaar en toch zo veel gemeen. Allebei zo plotseling, zo onverwacht. We delen een verschrikkelijk verlies. We zijn verbonden door dezelfde tijd en plaats.  We hebben de zelfde dagen als bijzondere dagen.

~

Het voelde meteen vertrouwd. Maar toch ook niet. En toch weer wel. Meteen kom je tot een kern in het gesprek. Er hoeven geen beleefdheidspraatje gemaakt te worden. We kennen elkaars verdriet. We hebben een stuk herkenning. Zeker, de relatie is anders tot onze overledenen, haar broer, haar zoon en mijn man. Maar toch, we zitten in dezelfde tijd/ zelfde periode.

~

Het was ook wel gek, het korte contact was fijn. Vraagt dat om meer? Of is het juist wel goed dat het zo blijft? Zou ik wel eens een bakkie met ze willen doen? Ja dat geloof ik wel. Ze weten veel van mij. En ik zou eigenlijk ook wel eens hun verhaal willen horen.

~

Ze lezen mijn blog. Ik krijg te horen dat ik mooi schrijf. Dat ik de gevoelens goed weergeef. Ik voel me ineens weer een klein meisje, verlegen en stiekem ook wel trots.

~

Ik vind het fijn, het is fijn te horen dat mensen vinden dat ik mooi schrijf.

Sommigen hebben  steun aan mijn blog. Of vinden er een stuk herkenning, of ze leren er van…

~

Lieve meiden,

Dikke knuffel van mij en Roos!

Waarom komen en gaan bepaalde mensen in je leven

Vlak na het overleiden van Erik kreeg ik een mail van een nicht. Ze schreef me dat ze een soort van kettingbrief had gekregen en dat ze daar normaal gesproken niet zo veel mee deed. Maar dat ze deze wel erg toepasselijk vond en dat ze hoopte dat ik er kracht uit kon halen. En zo niet dat ik het dat maar langs me heen moest laten gaan.

De mail heeft indruk op me gemaakt. Zo open en eerlijk als ze me schreef was bijzonder. Tot dan had ik vornamelijk condoleances gehad. Ook de inhoud van de mail heeft me toen geraakt. Ik was onlangs mijn mailbox aan het opschonen en toen kwam ik haar mail weer tegen.

      

Waarom komen en gaan bepaalde mensen in je leven

Mensen komen in je leven om een bepaalde reden,   

Een seizoen of een heel leven.
      
Als je weet om welke reden het is, weet je wat je voor die persoon kunt doen.
Als iemand in je leven is om een reden, is het gewoonlijk omdat je een behoefte hebt geuit.
      

Ze zijn gekomen om je te helpen door een moeilijkheid heen, je te begeleiden met ondersteuning en je fysiek, emotioneel of spiritueel te helpen.
Ze lijken door IETS gestuurd en dat zijn ze ook.
Ze zijn er om een reden waarvan IETS het nodig vindt dat ze er zijn.
      
Dan, zonder dat jij iets verkeerd doet, of op zomaar een moment, zegt of doet deze persoon iets om de relatie te beëindigen.
Soms gaan ze dood, soms lopen ze weg.
Soms keren ze zich tegen jou en dwingen je tot een standpunt.
      

Wat we ons dan moeten realiseren, is dat aan onze behoefte is voldaan, onze wens is vervuld, hun werk is gedaan. Het gebed dat je opzond is beantwoord en nu is het tijd om verder te gaan.
       
Sommige mensen komen in je leven voor een seizoen, omdat het jouw beurt is om te delen, te groeien of te leren.
Zij brengen je een ervaring van vrede of ze brengen je aan het lachen. Ze kunnen je iets leren dat je nog nooit gedaan hebt.
Ze geven je gewoonlijk een ongelooflijke hoeveelheid vreugde.
       
Geloof het, het is echt, maar slechts voor een seizoen.
      
Relaties voor de duur van je leven, leren je levenslessen, dingen waar je op kunt bouwen om zo een solide emotionele fundering te hebben.
Het is jouw taak de lessen te accepteren.
Hou van die persoon en stop wat je hebt geleerd in alle relaties en situaties van je leven.
      
Men zegt: 'Liefde is blind maar vriendschap is helderziend'.
    
Dank je dat je een deel van mijn leven bent, of het nu is om een reden, voor een seizoen of voor het hele leven

         

Als ik van ons als eerste sterf,
Laat verdriet dan niet lang je hemel verduisteren.
Wees onvervaard, maar bescheiden in je verdriet.
Het is een verandering, geen afscheid.
      
Wat we waren, zijn we.
Wat we hadden, hebben we.
Een gedeeld verleden, onherroepelijk aanwezig.
       
Dus als je loopt, door wouden waar we ooit samen liepen
En tevergeefs de vlekkerige oever afzoekt naar mijn schaduw,
Of blijft staan waar we altijd stonden, op de heuvel over het land uitkijkend
En als je dan iets ziet en uit gewoonte naar mijn hand tast
En hem niet vindt en voelt hoe het verdriet je bekruipt,
Wees dan stil.
Sluit je ogen.
Adem.
Luister naar mijn voetstappen in je hart.
Ik ben niet weg, maar ben gewoon in je

(web-log snapt niet veel van een opmaak die gecopiëerd is uit Word.. helaas verspringt de tekst dan in alle mogelijke opties!)        

O jee...

"O jee, wat nou weer?!?"

Zodra iemand eerst naar mijn huis belt en direct daarna naar mijn mobiel denk ik direct "O jee? Wat is er aan de hand?". Met Roos kan ik niet altijd opnemen en als ik dan opvolgend eerst de huistelefoon en dan mobiel hoor gaan raak ik toch altijd een beetje in paniek.

Maar ook als iemand zegt dat er ook minder leuk nieuws is. Meteen flitsen de rampscenario's door mijn hoofd. "Wie is het nu, wat is er aan de hand?"

Ik ben altijd op mijn hoede voor het volgende slechte bericht. Wie is de volgende die plots wegvalt? Welke slechte uitslag krijgen we nu weer te verwerken? Van onverwachte momenten raak ik van slag, weet niet wat erop mijn pad komt en ik voel me dan direct weer onzeker worden.  Ik heb duideljikheid nodig, zekerheid en stabiliteit. Dan voel ik me het best en kan ik weer stappen maken om door te gaan.

Er zijn periodes dat ik schrik van elke keer dat de telefoon gaat. Dat ik geen hoop meer heb op een positieve toekomst omdat we nog door zoveel ellende heen moeten.

De tijd zal het moeten leren dat ik weer durf te vertrouwen op een zonnige toekomst, op goed nieuws en positieve berichten. Het word tijd dat de lentezon me komt verwarmen, me vrolijk maakt en dat de bloemen weer kleur geven aan de wereld!

Nadenkers

begrip hebben voor een ander betekend dat je jezelf wegcijfert, jezelf aan de kant zet.

alles wat voor "Maar" staat in de zin is niet gemeend

Rode Rozen...

Hihi, hoezo nieuwschierig...

Fijn dat iedereen me weer het geluk toewenst van een nieuwe liefde maar euhhh die Rozen waren van mijn zus. Voor de rotdagen die geweest waren en de steun die ik haar had gegeven!

liefs Niki

Minder flexibel...

Ik ben minder flexibel merk ik.

Ik kan niet zo goed tegen onverwachte verandering van plannen. Als ik me voorbereid op op verhaal A merk ik dat ik dan ook gefocust ben op de versie.  Wanneer er iets gebeurd wat mijn plan, verwachting of idee veranderd, voel ik dat ook echt als een verstoring. Ik kan daar behoorlijk van slag van raken. Het kost me moeite om dan om te schakelen en over te stappen op plan B. Of om handig met de situatie om te gaan.

Heel raar om te merken. Voorheen draaide ik mijn hand er niet voor om, om onverwacht een groep van 20 kinderen op te vangen en een activiteit te draaien. Nu kan ik al van slag raken als ik onverwacht iemand tegen kom die ik daar niet verwacht. Of als ik niet 1 maar ineens 3 mensen op bezoek krijg. Of als na een rotdag de stadbus doorrijd.

Het werk ga ik wat meer oppakken. Dat is wel fijn. Ik heb t ook echt wel nodig. het is heel fijn om nu even stil te staan. Dat is namelijk vertrouwd, ik weet wat ik kan gaan verwachten en hoef even geen nieuwe stappen te nemen of voor mij risico's te nemen. 

Maar ik weet ook wel dat het niets oplevert. Ik moet mijn moter weer aan jagen, het vlammetje weer laten branden. Voor mijn gevoel sta ik stil. Persoonlijk maak ik wel een enorme ontwikkeling door. Maar eigenlijk ben ik al sinds september 2007 thuis. Toen ging ik met zwangerschapsverlof van Roos.  Na mijn verlof heb ik even nog geen 4 maanden gewerkt. In een nieuw team, een nieuw stadsdeel. Dus tja daar ben ik ook niet voor de volle 100 procent aan het werk geweest.

Ik ben er aan toe, maar ik vind het ook heel eng. Ik kan me over alles druk maken. Of ik het nog wel kan, toen was ik een pionier, nu moet ik voor mijn gevoel achter aan sluiten. De functie is door ontwikkelt, de organisatie is door gegaan. Nog steeds kom ik nieuwe gezichten tegen op het werk.

Het pand lijkt bekend en vertrouwd, maar ondertussen blijkt er veel veranderd te zijn. Ik voel me er nog niet helemaal thuis. Mijn huidige team is nog niet "mijn team" maar mijn oude team is ook niet meer wat het toen was. Ja ook op mijn werk moet ik echt weer zoeken naar een plekje waar ik me vertrouwd en thuis kan gaan voelen...

Rode Rozen

Kijk daar word een mens nou vrolijk van! Er werd vandaag een hele mooie bos lange donkerrode rozen voor mij bezorgd!

Uit het veld geslagen....

Carnavalszaterdag, optocht in Sassendonk...

Er was te veel opgebouwde spanning van afgelopen dagen en op de dag zelf ging het vandaag ook niet  soepel. Dus toen ik uiteindelijk veel later dan gepland bij de bushalte stond om met Roos in de kinderwagen naar Opa en Oma te gaan kon ik er niet meer bij in. Bus was vol!

Huilend liep ik naar huis en heb geen optocht meer gezien....

Dat was spannend...

In mijn saxootje verdwalen in Amsterdam! Van t centrum naar de bijlmer en weer terug! Gelukkig kon ik het uiteindelijk vinden pfff. De terugweg was probleemloos.

Zo, dat  hebben we ook weer gehad!

Zelfs op mijn blog ben ik alleen....

14 februari, Ik zit thuis. Roos is uit logeren.

Het ging best goed vandaag, maarja. Dan is Roos weg en ben je alleen. De radio heeft de ene valentijnspecial na de andere. Neej zei ik vanochtend nog, valentijn doet me niet zo veel. Wij vierden dat ook nooit. Onze dag was al de 4e, geen commerciele bedachte dag. En toch doet het zo aan het einde van de dag best veel. Ik had vroeger een hekel aan Valentijn. Ik heb nog nooit een kaart gehad.

Maar goed, het is weer een zaterdag en tja... Dan ga je maar boodschappen doen. De week boodschappen...

Geen blikjes cola voor Erik, geen volkskrant, geen ijs... tis spruitenseizoen. Daar was ie gek op. Tja wat zal ik doen, toch maar wat weekeind lekkers kopen? Maar ja wat... Ik heb nergens zin in. Zo blij als ik eerder deze week was, zo leeg voel ik me nu weer. Hoe grillig is het leven toch van een weduwe...

Ik ben zo besluiteloos... Zal ik wel, zal ik niet...

Bah, weer realiseer ik me zo duidelijk dat ik alleen ben. Alleen met Roos, een mama alleen met haar kindje. Geen happy famely. Geen papa die er bij hoort, geen lief, geen Erik. Ja ik mis Erik, maar ik krijg ook moeite met het alleen zijn. Niemand om van te houden als geliefden, Geen partner om mee te mogen delen, om van te genieten, om samen mee te zijn...

14 februari, het is zaterdag, het is valentijn.

en ik:  ik ben alleen.

Zelfs op mijn blog zag ik net dat ik geen bezoeker had... Maar eens bedenken wat ik zal gaan doen...

Week van de verandering?!

Tjonge deze week lijkt een omslagweek.

Ik voel me beter, de zon heeft me goed gedaan. Okey helaas vandaag weer minder zon... Maar ik heb het gevoel dat het weer iets beter gaat... "I know, Bad times are not over yet..."

De gebeurtenissen dwingen me ook verder te gaan, verder te willen, stappen te zetten waarvan ik nog niet had gedacht dat ik dat zou gaan doen!

Ik zit in een "Broedende fase". Ik maak plannen, zelfs adhoc (!). Mijn huis moet aangepakt worden. Per kamer klussen inventariseren en een planning maken. Misschien maandag naar (wat anders) Ikea kasten keuren.

Ik heb kennis gemaakt met mijn toekomstige HULP! Een geweldig spontaan mens. Ze gaat me eerst helpen mijn huis schoon te houden en als ik weer mijn werk aan het oppakken ben gaat ze zelf aan de slag.

Ik stap in de auto om "even" een bakkie te doen met een hyveslotgenootje... Iets wat ik niet eerder gedurft had. Ja natuurlijk was ik heel zenuwachtig, en kom ik ook nog eens een oud klasgenoot tegen. Hij gelukkig met zijn vrouw en babyzoontje... Tja en ik hoor mezelf zeggen, "Nou ik ben trotse mama van Roos, (Ze was mee en ik haalde haar uit de auto), en toen zij 7 maand was ben ik weduwe geworden..." Dan lees je de schrik van zijn gezicht af. En dat is pijnlijk, hij komt uit de tijd dat ik net met Erik was.... En toch merkte ik dat het wel goed voelde, het is de waarheid, het is mijn waarheid...

Na een goed gesprek met een fijne collega kreeg ik ook echt weer zin om het werk op te gaan pakken... Langzaam gaat dat fakkeltje ook weer branden. Mijn passie voor mijn werk is nu heel dubbel. Ik zeg wel eens gekscherend "ik ben mijn eigen doelgroep geworden" En ja dat is ook zowaar.... Maar ook dankzij mijn werk maak ik stappen die ik anders niet had gedaan.

Het starten van een eetclub. Het in schakelen vaneen hulp in de huishouding. En dan niet iemand di komt als ik weg ben, maar juist met mij aan de slag gaat. Mij weer dwingt in het ritme te komen. Zo heb  ik meer stappen gezet.

Ja ik ben er nog lang niet, maar deze week voelt wel als bijzonder, als weer een paar stappen verder. Ik blijf wel wantrouwig voor een terugval. De ervaring is wel 3 stappen vooruit en 2 terug. En dat voelt als de 5 stappen....

Dus ja ik geniet, ik geniet van de nieuwe ontwikkelingen, maar ik blijf alert....

De zon!

Okey het is nog heeeeel erg koud buiten... Maar de lucht is helderblauw en de zon straalt! Ja dan voel ik me inderdaad meteen al een stuk beter! Laat maar komen die nieuw voorjaarszon!